Sluit je ogen en beeld je in dat je aan een tafel zit. Voor je ligt een lege kleurplaat van een Formule 1-bolide, ernaast een doos met potloden. Opdracht: ‘kleur deze wagen in’. Welke potloden pak je als eerste?

Ik gok dat velen voor rood gaan. Want bij Formule 1 denk je al snel aan Ferrari en de huiskleur ervan. Maar niet te versmaden zijn uiteraard al die andere kleuren en combinaties die de revue passeerden in de rijke historie van de F1. Fraai, apart, foeilelijk, vloekend, kunstzinnig, opvallend en wat al niet meer; aan bijvoeglijke naamwoorden voor liveries geen gebrek.

Soms pijnlijk aan de ogen, zo fel.
Soms fleurig en toch ook pijlsnel.
Kleur, lekker belangrijk? Ja! Het draagt bij aan herkening, aan herinnering, aan emotie. En dat is, naast resultaat, ook heel wat waard in de sport.

Niet voor niets was er bij fans en volgers de laatste jaren groeiende ergernis over vooral zwarte auto’s. Vijftig tinten carbon, dat idee. Met een grid die leek op een verzameling stealth-bommenwerpers met sponsorstickers. Ik weet het: gewicht is heilig. Elk grammetje verf dat je bespaart, kun je elders investeren in de bolide. In een sport waarin duizendsten het verschil maken tussen held en figurant, is zwart geen esthetische keuze maar eerder een rekenkundige.

Maar… kijk nu eens, 2026 voelt anders: teams bekennen meer en meer kleur. Williams heeft bij haar blauw het zwart ingeruild voor fris wit accent; gelukkig oogt de bolide weer als raceauto in plaats van rijdend windtunnelmodel. Bij Haas zit er ook meer witte verf op het carbon; een simpele ingreep, maar wat knapt de auto ervan op!

En dan, Red Bull. Ein-de-lijk glanzend in plaats van mat. Halleluja! Een laklaag die zelfvertrouwen uitstraalt bij het team van Max Verstappen. Het sluit aan bij het kleurrijke broertje Racing Bulls, dat sowieso al wat frivoler durfde te zijn. Glans doet nu eenmaal iets met een bolide. Met de manier waarop het licht erop valt. Met hoe wij ernaar kijken. Zelfs Mercedes heeft wat toegevoegd: strepen als knipoog naar Adidas, een vleugje bravoure op het verder klinisch zilver-zwart. Subtiel, maar iets is beter dan niets.

Ferrari blijft natuurlijk Ferrari. Dat rood is cultureel erfgoed. McLaren knalt weer met oranje en zwart, een combinatie die me nog altijd doet terugdenken aan de dagen van Jos Verstappen in een Arrows. Bijzondere tijden

Aston Martin? Klein accentje toegevoegd aan het British Racing Green. Alpine blijft felroze en blauw. En de nieuwelingen? Audi had nog een emmertje rode verf over uit andere klassen. Vooruit.
Enige tegenvaller: Cadillac. Zwart, wit. Strak, maar weinig origineel. Waar is het het geel waarop velen hoopten? Eén penseelstreek had al volstaan.

Conclusie: de grid is weet wat meer een kleurrijk geheel. Goed nieuws, want Formule 1 is een schouwspel. Dat verdient een mooi decor en daarin hoort juist veel kleur. In letterlijke zin is het gelukt. Nu maar hopen dat de nieuwe reglementen ook figuurlijk voor een kleurrijk spektakel zorgen dit jaar, nietwaar?

Deze column van verslaggever Gerard Bos is afkomstig uit onze FORMULE 1 Magazine Seizoengids, de ‘Preview Special’. Ondertussen is ook onze nieuwste editie al uit! Haal ‘m nu in de winkel of bestel ‘m online, met gratis bezorging in heel Nederland.