Na iedere Formule 1-race deelt coureur Jeroen Bleekemolen in een exclusieve column voor Formule1.nl zijn bevindingen. Wie of wat viel hem op, wat ging er goed en wat moet er anders? Ditmaal de GP van Azerbeidzjan in Bakoe en de sportieve wederopstanding van George Russell, die de dynamiek in de WK-strijd (en binnen Mercedes) weleens volledig zou kunnen veranderen.
Wat George Russell zaterdag in Bakoe liet zien, was echt van heel hoog niveau. Eigenlijk zette hij vanaf de eerste ronde van het raceweekend in Azerbeidzjan al de toon. Hij zat goed in zijn vel, voelde zich zichtbaar comfortabel tussen de muren en in de kwalificatie was het verschil met Kimi Antonelli gewoon enorm. Dat is opvallend, want eerder dit seizoen leek het juist alsof alles de kant van Antonelli opviel. Dit weekend zag je ineens een andere dynamiek ontstaan.
Vooropgesteld, Antonelli kende natuurlijk geen gelukkig weekend. Als je in de vrije training al problemen hebt en daardoor rondjes mist, werkt dat door. Maar wat mij vooral opviel, was hoe voorzichtig hij reed. Als je kijkt naar de Antonelli van eerder dit seizoen, was hij agressief, gooide hij de auto overal tussen en ging dat eigenlijk bijna altijd goed. Natuurlijk maakte hij kleine foutjes, maar geen grote. In Bakoe leek hij vooral bezig om er maar geen vleugel af te rijden en punten te scoren. Dat had ik tot nu toe nog niet bij hem gezien.
Kampioenschap in je hoofd
Je rijdt als Antonelli zijnde dan toch met het kampioenschap in je hoofd. En juist daarom denk ik dat de mindset tussen die twee nu een beetje gaat veranderen. Antonelli moet punten pakken, terwijl Russell eigenlijk veel minder te verliezen heeft. Die kan denken: ik ga gewoon all-in. En dat maakt het interessant. Zeker omdat Russell in Bakoe liet zien hoe goed hij kan zijn wanneer alles klopt.
Ook met Max Verstappen in zijn spiegels, in de slotfase van de race, gaf George Russell nauwelijks een krimp. Ze gingen aan het einde allebei belachelijk hard. Dat was echt niet normaal. Russell maakte eigenlijk geen fout, behalve misschien bij die gele vlag in de slotronde. En juist daar zag je ook weer waarom Verstappen Verstappen is. Zodra er ook maar iets gebeurt, is Max meteen aan. Russell was heel even niet helemaal bij de les en Max probeerde direct toe te slaan.
Dat aspect, die scherpte blijft fenomenaal aan Verstappen. Ook bij het inrijden van de pits probeert hij meteen iedere mogelijke situatie uit te buiten. Hij zit er altijd bovenop. Dat zie je eigenlijk niemand anders op die manier doen. Dat is nog steeds het verschil tussen Max Verstappen en de rest. Maar los daarvan kun je op de prestatie van Russell dit weekend eigenlijk niets afdingen. Hij was ongelooflijk goed.
Sportieve revival Russell
Het interessante is nu wat deze sportieve revival van Russell mentaal doet. Antonelli vecht voor zijn eerste wereldtitel. Dat is mega spannend. En voor Russell geldt uiteindelijk hetzelfde: als je een kans krijgt, weet je nooit of die er volgend jaar opnieuw is. Dat speelt mee in je hoofd. Als je naar de geschiedenis van de Formule 1 kijkt, zie je bovendien heel vaak hetzelfde patroon. Iemand loopt uit, het lijkt beslist en vervolgens draait het ineens weer terug en krijg je opeens een heel ander verhaal. Daarom denk ik ook dat het nog zeker niet gedaan is. Antonelli lijkt mij mentaal sterk genoeg om zijn schouders op te halen en door te gaan. Maar dit is wel zijn eerste strijd om een wereldtitel. Dan doet het iets met je wanneer je teamgenoot ineens weer opstaat en zo’n weekend neerzet.
Russell is in ieder geval weer helemaal terug qua zelfvertrouwen, Antonelli bevindt zich voor het eerst in een fase waarin hij misschien iets meer aan het kampioenschap denkt en Verstappen blijft ondertussen iedere kans aangrijpen die hij krijgt. Dat maakt de komende races alleen maar interessanter. Want zodra de druk echt begint op te lopen, gebeuren er meestal dingen die je een paar races eerder nog niet zag aankomen. Ik heb nu al zin in de Grand Prix van Bahrein in Maleisië… Ook die had ik niet zien aankomen, maar dat terzijde.
