Al jaren is tijdens de GP Groot-Brittannië pijnlijk duidelijk dat George Russell een stuk minder populair is dan landgenoten Lando Norris en Lewis Hamilton. Voor hem minder gejuich en van een eigen tribune is al helemaal geen sprake. In de nieuwste editie van FORMULE 1 Magazine legt het Britse journaille desgevraagd uit hoe dat zit.

Een deel uit het achtergrondverhaal in ons blad vind je hier. Zoals de visie van Scott Mitchell-Malm, een gewaardeerde en bekende F1-verslaggever van The Race. Hij kent Russell en diens familie al vanaf z’n tienerjaren en schrijft sindsdien over hem.

‘Ken hem al lang’

“Ik ontmoette George voor het eerst toen hij een jaar of zestien was. En toen was hij al heel volwassen, dat is indrukwekkend en moet je hem nageven. Dat was ik bijvoorbeeld zelf nog lang niet op die leeftijd. Maar toen al merkte je dat hij zich op een bepaalde manier presenteerde om uit te stralen dat hij iemand is die het juiste zegt en het juiste doet.”

Hij vervolgt: “Ik denk dat hij daarom ook bij sommige mensen niet zo populair is, George is geen wereldwijde geliefde coureur. De meningen verschillen ook niet eens alleen over hoe sympathiek hij is, maar ook over hoe goed hij nou echt is als coureur. maar: hoe langer hij succes heeft bij Mercedes, hoe meer zijn imago en de perceptie van hem zijn verbeterd. Dat wel. Maar tegelijkertijd heeft hij dan weer akkefietjes met Max Verstappen gehad en die dragen weer bij aan die verdeeldheid over hem die er al was.”

Volgens Mitchell-Malm heeft Russell geen kwaad in de zin. “Al met al zit er volgens mij een intensiteit in hem die tot op zekere hoogte gewoon bij zijn persoonlijkheid hoort. En we zien dat in de Formule 1 op een bepaalde manier naar buiten komen, puur omdat het topsport is en het er meedogenloos aan toe gaat. Het betekent alleen niet dat hij een kwaadaardig mens is; zo zie ik hem in elk geval niet. Ik vermoed ook dat hij thuis, in zijn privéleven, wel milder is en misschien meer ontspannen.”

‘Geen nationale held’

Hoewel? “Al kan ik me dan ook weer niet voorstellen dat hij de makkelijkste is om thuis mee op de bank te zitten of eens leuk een bordspelletje mee te spelen. Maar wie weet, misschien zit hij bij wijze van spreken elke dag relaxed in een strandstoel, de wereld te overdenken. Hij wordt in Groot-Brittannië niet gezien als een nationale held, heeft ook nooit die vroege, overduidelijke populariteit gehad zoals bijvoorbeeld Hamilton en dus zal hij nooit een Lewis worden. Er is gewoon veel verdeeldheid over George, ook in eigen land.”

De reden? “Ik denk ook dat het te maken heeft met hoe hij zich profileert, hoe hij praat. Sommige mensen zeggen: ‘Kijk, hij durft stelling te nemen.’ Anderen zeggen juist: ‘Het is een nep imago’. Daarin zie je ook weer die verdeeldheid. Soms doen coureurs ook net iets harder hun best om zich op een bepaalde manier te presenteren. George is daar wel eentje van. Maar dat is een bewuste keuze, een keuze zelfs die hij al tien of twaalf jaar geleden maakte. Puur om zo het beste uit zijn carrière te halen.”

Het zat Russell ook niet altijd mee, volgens de journalist. “Zijn vader had een goedlopend bedrijf en heeft dat op een gegeven moment verkocht. Het heeft allemaal geholpen om George’s loopbaan financieel te ondersteunen. Maar het is wel iets dat die familie zelf heeft opgebouwd, hardwerkend. George leerde daardoor dat hij weliswaar kansen kon krijgen, maar die ook moest verdienen en verzilveren door hard te werken. Wat veel mensen misschien niet weten, is dat hij het best zwaar had in de juniorklassen, ondanks de successen. Het scheelde zelfs weinig of hij was in de jonge jaren van formulewagens naar DTM gegaan. Het is hem in die zin echt niet komen aanwaaien.”

Meer lezen?

De rest van dit verhaal, met ook de meningen van onder meer Anthony Davidson en Toto Wolff, lees je in de nieuwste editie van FORMULE 1 Magazine is uit! Haal ‘m nu in de winkel of bestel ‘m online, met gratis bezorging in heel Nederland.