Goodwood Festival of Speed. Wat een evenement is dit. Jaarlijks komen hier ruim 300.000 bezoekers af op wat eigenlijk een rijdend automuseum is, bevolkt door legendarische auto’s en beroemde coureurs. Een soort Louwman Museum Open Air, maar dan in een chique Britse sfeer. Denk Wimbledon. Strohoedjes, linnen jasjes en cocktails in plaats van lauw bier uit een plastic beker.
Een groter contrast met mijn verblijfplaats is haast niet denkbaar. Ik zal u de details van het rattenhol in Portsmouth besparen, waar ik na precies één nacht de benen heb genomen. Door de enorme drukte rond Goodwood was alles in de omgeving volgeboekt en week ik uit naar Brighton. Ook wel bekend als London by the Sea.
Een geweldige kustplaats waar het bruist. Amsterdam meets Scheveningen, zeg maar. Pubs, strandtenten, een levendige boulevard, een iconische pier en een bruisend uitgaansleven. Mijn hotel ligt aan St. James’s Street, misschien nog wel het best te vergelijken met de Amsterdamse Zeedijk van vroeger. Een kleurrijke straat vol bijzondere kroegen waar homo’s, travestieten en transgenders samenkomen. Tatoeages lijken hier trouwens gratis bij een pak melk te zitten, want werkelijk iedereen is van top tot teen geïnkt.
Alsof het verblijf nog niet avontuurlijk genoeg was, werd ik de volgende ochtend nog vóór de wekker wakker van een vreemd geluid. “Zo, je hoort het goed als de buurman staat te douchen”, dacht ik nog. Na een paar minuten vertrouwde ik het toch niet helemaal en opende ik de badkamerdeur. Daar spoot het water met volle kracht onder de wastafel vandaan. Ik trok het kastje open en zag meteen de boosdoener: een gesprongen leiding.
Binnen enkele minuten stond de badkamer blank en begon het water de hotelkamer in te stromen. Ik sprintte naar de receptie. Dicht. Natuurlijk. Dan maar het noodnummer bellen, waar een AI-stem vooral heel vriendelijk uitlegde dat ik vooral geduld moest hebben. Daar had het water weinig boodschap aan.
Terug op de kamer probeerde ik nog heldhaftig iets aan de leidingen te draaien, maar zonder resultaat. Inmiddels liep zelfs de gang onder water. Na een klein half uur verscheen eindelijk iemand van het hotel en even later kwam een monteur die de hoofdkraan dichtdraaide. Twee uur later was alles weer droog, de leiding vervangen en de rust wedergekeerd in mijn tijdelijke onderkomen. Op naar Goodwood.
Geen kroegtijger maar pubpapegaai
Na een bloedverziezend hete werkdag plofte ik ’s avonds neer in een pub tegenover mijn hotel. Even een pizza, een pint en het WK voetbal kijken. Op een stok naast de bar zat een enorme blauwe ara. Af en toe wandelde hij doodleuk door de pub of ging hij even buiten zitten. Niemand die ervan opkeek. Engeland blijft een bijzonder land.
De volgende avond streek ik opnieuw neer in dezelfde kroeg. Het voetbal stond wel aan, maar volgen was onmogelijk. De hele bar zat vol travestieten die een karaokeavond hielden. De tent stond compleet op z’n kop en eerlijk is eerlijk: de sfeer was fantastisch.
Ik bestelde een pizza barbecue chicken, want de Engelse keuken staat tenslotte wereldwijd bekend om haar culinaire hoogstandjes, en nam plaats naast de lege vogelkooi.
De ara was alleen nergens te bekennen. Terwijl ik nietsvermoedend een punt pizza naar binnen werkte, bleef mijn blik hangen op die lege kooi. Wacht eens even… Ik zit hier toch niet stiekem een pizza papegaai te eten?
Lees hier alles over de GP België
De nieuwste editie van FORMULE 1 Magazine is uit! Haal ‘m nu in de winkel of bestel ‘m online, met gratis bezorging in heel Nederland.
